بررسی حدیث دهم کتاب چهل حدیث مهدیین
توسط: دارالهدایه| ناظم العُقیلی که یکی از نمایندگان رسمی مدعی یمانی میباشد، جهت اثبات عقیده جریان خود، مبنی بر وجود ۱۲ امام از فرزندان امام مهدی(عج)، کتابی به نام «چهل حدیث در مورد مهدیین و فرزندان قائم (ع)» تالیف نموده، که در آن کتاب به زعم خود به چهل حدیث در اثبات دوازده امام بعد از امام مهدی (عج) اشاره میکند؛ وی مدعی است:
ادعای ناظم العقیلی درباره مهدیین
۱.امامت در ۱۲ امام محصور نیست. ۲.مهدیین بعد از امام زمان (عج) مقام وصایت و امامت دارند. ۳.مهدیین همان عترت و فرزندان امام زمان (عج) هستند.
حدیث دهم کتاب مهدیین
یکی دیگر از احادیثی که ناظم العقيلی در کتاب «چهل حدیث در مورد مهدیین و فرزندان قائم (ع)» جهت اثبت ادعاهای سه گانه خود به عنوان حدیث دهم به آن استناد نموده است، حدیث ذیل میباشد: رَوَى يُونُسُ بْنُ عَبْدِ اَلرَّحْمَنِ: أَنَّ اَلرِّضَا عَلَيْهِ السَّلاَمُ كَانَ يَأْمُرُ بِالدُّعَاءِ لِصَاحِبِ اَلْأَمْرِ بِهَذَا – اللَّهُمَّ ادْفَعْ عَنْ وَلِيِّكَ وَ خَلِيفَتِكَ وَ حُجَّتِكَ عَلَى خَلْقِك…اللَّهُمَّ أَعْطِهِ فِي نَفْسِهِ وَ أَهْلِهِ وَ وُلْدِهِ وَ ذُرِّيَّتِهِ وَ أُمَّتِهِ وَ جَمِيعِ رَعِيَّتِهِ مَا تُقِرُّ بِهِ عَيْنَهُ وَ تَسُرُّ بِهِ نَفْسَهُ وَ تَجْمَعُ لَهُ مُلْكَ الْمُمْلَكَاتِ كُلِّهَا قَرِيبِهَا وَ بَعِيْدِهَا وَ عَزِيزِهَا وَ ذَلِيلِهَا…اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى وُلَاةِ عَهْدِهِ و الْأَئِمَّةِ مِنْ بَعْدِهِ وَ بَلِّغْهُمْ آمَالَهُمْ وَ زِدْ فِي آجَالِهِمْ وَ أَعِزَّ نَصْرَهُمْ وَ تَمِّمْ لَهُمْ مَا أَسْنَدْتَ إِلَيْهِمْ مِنْ أَمْرِكَ لَهُمْ وَ ثَبِّتْ دَعَائِمَهُمْ وَ اجْعَلْنَا لَهُمْ أَعْوَاناً وَ عَلَى دِينِكَ أَنْصَاراً فَإِنَّهُمْ مَعَادِنُ كَلِمَاتِكَ وَ خُزَّانُ عِلْمِكَ وَ أَرْكَانُ تَوْحِيدِكَ وَ دَعَائِمُ دِينِكَ وَ وُلَاةُ أَمْرِكَ وَ خَالِصَتُكَ مِنْ عِبَادِكَ وَ صَفْوَتُكَ مِنْ خَلْقِكَ وَ أَوْلِيَاؤُكَ وَ سَلَائِلُ أَوْلِيَائِكَ وَ صَفْوَةُ أَوْلَادِ نَبِيِّكَ وَ السَّلَامُ عَلَيْهِ وَ عَلَيْهِمْ وَ رَحْمَةُ اللَّهِ وَ بَرَكَاتُهُ.
ترجمه حدیث
یونس بن عبدالرحمن میگوید: امام رضا علیه السلام به دعا برای صاحب الامر، با این دعا سفارش میفرمودند: خداوندا ! دفع کن از ولیّت و خلیفهات و حجت بر خلقت… خداوندا ! عطا کن به خود او و اهل او و فرزندان او و ذریه او و امت او و همه رعیت او، آنچه که باعث روشنی چشمش گردد و او را مسرور سازد و آنچه که جمع میکنی برای او از حکومت همه سرزمینهای نزدیک و دور و قوی و ضعیف…خداوندا ! درود فرست بر والیان عهد او و ائمه بعد از او و آنان را به آرزوهایشان برسان و عمرشان را زیاد کن و پیروزی آنان را گرامی بدار و کامل کن برای آنان آنچه را که از امرت به آنان محول کردهای و ارکان [امور] آنان را استوار ساز و ما را از یاوران آنان و انصار دینت قرار ده که آنان معادن کلمات تو و خازن علمت و ارکان توحید تو و پایههای دینت و والیان امر تو و خالصین از بندگانت و برگزیدگان از خلقت و اولیاءت و نسل اولیاء تو و برگزیدگان اولاد پیامبرت هستند و سلام بر او و بر آنان و رحمة الله و برکاته.
توضیح روایت
عبارت «اللَّهُمَّ أَعْطِهِ فِي نَفْسِهِ وَ أَهْلِهِ وَ وُلْدِهِ…/خداوندا عطا کن به خود او و اهل او و فرزندان او… » عبارتی مستقل و جداگانه ای از عبارت «اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى وُلَاةِ عَهْدِهِ…/خداوندا درود فرست بر والیان عهد او…» میباشد و تقریبا پنج خط قبل از عبارت دوم است که ناظم العقیلی با سه نقطه خواسته است بین این دو اتصال برقرار کند. اگر درعبارت اول بنگریم میبینیم که دعایی عام برای خود امام و اهل و فرزندان و شیعیان و جمیع رعیت آن حضرت میباشد: اللَّهُمَ أَعْطِهِ فِي نَفْسِهِ وَ أَهْلِهِ وَ وُلْدِهِ وَ ذُرِّيَّتِهِ وَ أُمَّتِهِ وَ جَمِيعِ رَعِيَّتِهِ مَا تُقِرُّ بِهِ عَيْنَهُ وَ تَسُرُّ بِهِ نَفْسَه … . خداوندا عطا کن به خود او و اهل او و فرزندان او و ذریه او و امت او و همه رعیت او، آنچه که باعث روشنی چشمش گردد و او را مسرور سازد. و این دعایی عام برای تمام شیعیان و بلکه امتی است که تحت رعایت و امر امامت حضرت حیات معنوی دارند و دعایی به جهت عافیت و سرور این جمع است؛ فلذا نه اختصاصی به فرزندان آن حضرت دارد و نه صفت خاصی برای انان ذکر شده است.
فقره دیگر روایت
اما عبارت: «اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى وُلَاةِ عَهْدِهِ وَ الْأَئِمَّةِ مِنْ بَعْدِهِ وَ بَلِّغْهُمْ آمَالَهُم…/خداوندا درود فرست بر والیان عهد او و ائمه بعد از او و آنان را به آرزوهایشان برسان…»، با دقت در این عبارت میبینیم که هیچ اشاره ای بر اولاد حضرت وجود ندارد و صحبتی از ولد امام (ع) نیست؛ بلکه صحبت از «ولاة عهد» و «امامانی» است که بعد از امام عصر (عج) خواهند آمد. اگر «واو» را عطف بدانیم که «اصل در واو عاطفه بودن است» یعنی این «ولاة عهد» و «ائمه» ی بعداز امام دو گروهند که در اینجا و منظور از «ولاة عهده»، والیان و فرمانداران امام (ع) در دوران حکومتشان میباشند و منظور از «ائمه» ی بعد هم رجعت ائمه علیهم السلام است. اگر «واو» را بیانیه بدانیم نیز باز به دلالت «الائمه من بعده» واضح است که منظور، اشاره به رجعت میباشد. همچنین جملات بعد آن که از اختصاصات ائمه ی اثنا عشر میباشد و برای غیر انان وارد نشده است. در نتیجه: این زیارت مطلقاً اشاره ای بر مهدیین نداشته و حرفی از امامت آنها نیز مطلقاً وجود ندارد.
