لفظ «مهدی» و معنای آن

دارالهدایه| «مهدی» یک وصف اختصاصی نسبت به امامانِ امت محمدی و اوصیا و خلفای الهی است که ظاهراً در امت های گذشته، پیشینه ای ندارد.

مراد از مهدی

مراد از «مهدی»، یعنی کسی که به عنایت خاصی از خدا هدایت شده و به همین سبب هدایتگر خلائق قرار داده شود. برای همین ممکن نیست کسی امام و هدایتگر (هادی) باشد اما مهدی نبوده و از سوی خداوند هدایت نشده باشد. چنانکه نمی شود کسی از سوی خداوند مَهدی باشد اما مُهدی یعنی امام و هدایتگر (هادی) نباشد. بله در تک روایتی که منحصراً از طریق واقفیه رسیده و در هیچ کتاب دیگری ذکر نشده، گفته شده:

روایت مهدی

محمد بن حنفیه فرزند امیر المومنین علیه السلام امام نبوده اما «مهدی» بوده.
الإمامة و التبصرة ص60 ح47

این روایت نه تنها هیچ مشابهی در مضمون ندارد که، زندگانی محمدحنفیه نیز آن را رد می کند. زیرا برای او هیچ هدایتگری یا جایگاه بلند دینی یا معنوی ذکر نشده است. با توجه به اینکه روایات بسیار زیادی تصریح کرده اند که: تعداد حجج الهی دوازده تَن می باشد، و  این موضوع را با انواع اسلوب های ادبی در همان دوازده نفر، حصر نموده اند، متوجه می شویم که: «مهدی» این امت، همان امامان دوازده گانه هستند. و طبق توضیحی که بعداً می آید، روایات مهدیین بعد از قائم نیز بر ائمه رجعت تفسیر می شود. و اگر بر فرض اثبات شود که مهدیانی غیر از امامان دوازده گانه وجود دارد، برای آنها هیچ منصب الهی نخواهد بود. و این همان مطلبی است که روایت ابو بصیر به آن تصریح کرده است.
کمال الدین ج2 ص358 ح56